Yojimbo was here

Este será un dos poucos textos que publique en galego: fagoo por axilidade, comodidade e por ser o español a miña lingua materna. Aínda así escribirei no meu galego, o que aprendín na escola e no instituto, escoitei ós meus profesores e escoito pola rúa. Hoxe poderá ser considerado grimoso, e incluso inculto. É o que pasa cando tómase a lingua como arma: sempre haberá candidatos a ser donos dela e outros, a maoiría, que a usamos para entendernos; e de facto entendémonos.

Pero o problema desta respetuosa xente é que, cal Bibiana, non entende nin estará interesada en comprender que unha lingua é do pobo, non dun grupo de listillos que sentan cátedra dicindo que ahora é “grazas” en vez do “gracias” de toda a vida. Pérez Reverte non podía decilo máis clariño.

Sendo o español a miña lingua materna non podo senón confirmar que nunca vira unha lingua tan cambiante; iso si, máis institucionalmente que de práctica. A normalización, que como termo ten todo ó seu favor para apoialo, sempre agacha normas pseudo-totalitarias e sectarias; presións e agresividade; exclusivismo, purismo e vergoñento orgullo. E logo podemos escoitar o “perfecto e normativo” galego que usan os nosos políticos, ideólogos e outros apoios… sen papeis con descursos ou frases preparadas.

A ideoloxía, é dicir, o conxunto de dogmas que asumen os que non queren pensar en principios, deixa en evidencia todo o discurso victimista e revanchista sobre o galego maltratado polo franquismo. Tan fráxil é a súa argumentación que cando se lle pregunta a un galeguista (ou calquer outro tipo de “-ista“): “Se as circunstancias fosen ó revés ¿terías o mesmo empeño?” Costaralle decir, á primeira, “Faría o mesmo co español“. É un exercicio de “porse nos zapatos de outra persoa“. Se podemos facer isto último de forma honesta e non practicar a famosa frase de Groucho Marx, podemos falar do que sexa, en galego ou en español.

Tamén publicado en Xornal.com